Hepimiz Alice'iz ağaç kavuğunun altında bizi bulan bir tavşan gizemli yerlere koşturtuyor bizi. Merakımıza yenilip uçurumlardan yuvarlanıyoruz. Saçları dağılan,makyajsız bir doğada kendimizi buluyoruz. Yolun sonunu bilmiyoruz.. Korkarak,keşfederek,rüzgarın suratımızı delip geçmesine saygı duyuyoruz. Kendimizden büyük düşüncelerimiz. Hayat bizden gizemli,masumluk maskesini takıp sevdiriyor kendini bize. Onun bize bir çocuğa yaklaşır şefkatle bizi sevmesi gerekirken,kanayan dizlerimize bakmaksızın seviyoruz hayatı.. Hala kabuk bağlamadı dizlerimiz. Peki ya evladımız hayat saklambaç oyununu hala ebeleme dimi? Sevgiler.